Έσω άνθρωπος: η σοφία της ζωής βρίσκεται σε απλά πράγματα

Οι άνθρωποι μετανιώνουν και είναι για τα απλά πράγματα στη ζωή που άφησαν να τους ξεγλιστρήσουν. Μία πρώην νοσοκόμα που για αρκετά χρόνια φρόντιζε ετοιμοθάνατους ασθενείς, μας μεταφέρει τα 5 πιο συνηθισμένα πράγματα για τα οποία οι περισσότεροι θα ήθελαν να γυρίσουν πίσω τον χρόνο. Και μας τα λέει για να μην κάνουμε τα ίδια λάθη.

Η Bronnie Ware, μία νοσοκόμα ανακουφιστικής φροντίδας που αναλάμβανε ασθενείς τις τελευταίες 3-12 εβδομάδες της ζωής τους, κατέγραψε σε ένα βιβλίο τις εμπειρίες της. Να τι έμαθε:
«Οι ασθενείς μου ήταν αυτοί που πήγαιναν σπίτι τους για να πεθάνουν, και μοιραστήκαμε μερικές μοναδικές στιγμές. Οι άνθρωποι ωριμάζουν πολύ όταν έρχονται αντιμέτωποι με τη θνητότητά τους και μερικές φορές η αλλαγή είναι απίστευτη. Ο καθένας τους βίωσε ένα εύρος συναισθημάτων που, όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, ποίκιλλε από την άρνηση, στον φόβο, τον θυμό, τις τύψεις, ακόμη περισσότερη άρνηση και στο τέλος αποδοχή. Παρ’ όλα αυτά, όλοι οι ασθενείς κατόρθωσαν να βρουν γαλήνη προτού φύγουν. Όταν τους ρωτούσα για το αν μετανιώνουν για κάτι που θα ήθελαν να κάνουν διαφορετικά, τα ίδια θέματα έβγαιναν στην επιφάνεια ξανά και ξανά».

1. Μακάρι να είχα το κουράγιο να ζήσω μια ζωή αληθινή για μένα και όχι τη ζωή που προσδοκούσαν οι άλλοι από εμένα
«Αυτός είναι ο πιο συνηθισμένος λόγος για τον οποίο μετανιώνουν οι άνθρωποι. Όταν συνειδητοποιούν ότι η ζωή τους έχει σχεδόν τελειώσει και κοιτούν με διαύγεια προς τα πίσω, είναι εύκολο να δουν πόσα όνειρα έμειναν ανεκπλήρωτα. Οι περισσότεροι δεν πραγματοποίησαν ούτε τα μισά από τα όνειρά τους και έπρεπε να πεθάνουν γνωρίζοντας ότι ήταν εξαιτίας των επιλογών που είχαν ή δεν είχαν κάνει. Η υγεία προσφέρει μια ελευθερία που οι ελάχιστοι συνειδητοποιούν, παρά μόνο αφού την έχουν χάσει».

2. Μακάρι να μην δούλευα τόσο σκληρά
«Το συγκεκριμένο παράπονο εκφράστηκε από όλους τους άντρες ασθενείς. Έχασαν τα πρώτα χρόνια των παιδιών τους και τη συντροφιά της συζύγου τους. Και οι γυναίκες ανέφεραν το συγκεκριμένο θέμα, αλλά καθώς ανήκαν στην παλιότερη γενιά, οι περισσότερες δεν είχαν βγει στην αγορά εργασίας. Όλοι οι άντρες που φρόντισα, λυπούνταν βαθύτατα που αφιέρωσαν τόση πολλή από τη ζωή τους στον εργασιακό στίβο».

3. Μακάρι να είχα το κουράγιο να εκφράσω τα αισθήματά μου
«Πολλοί άνθρωποι καταπίεζαν τα αισθήματά τους για να μην έρθουν σε σύγκρουση με τους άλλους. Ως αποτέλεσμα, συμβιβάστηκαν σε μια μέτρια ύπαρξη και δεν έγιναν ποτέ αυτό που θα μπορούσαν πραγματικά να γίνουν. Αρκετοί εμφάνισαν ασθένειες που σχετίζονταν με την επακόλουθη πικρία και απογοήτευση».

4. Μακάρι να είχα κρατήσει επαφή με τους φίλους μου
«Πολλοί δεν αντιλαμβάνονταν πραγματικά τα πλεονεκτήματα των παλιών φίλων παρά μόνο τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής τους, και δεν ήταν πάντα εφικτό να τους εντοπίσουμε. Απορροφημένοι στην καθημερινότητα της ζωής τους, είχαν αφήσει “χρυσές φιλίες” να χαθούν με το πέρασμα των χρόνων. Πάρα πολλοί ήταν αυτοί που μετάνιωναν επειδή δεν είχαν δώσει στις φιλίες τους τον χρόνο και την προσπάθεια που άξιζαν».

5. Μακάρι να είχα αφήσει τον εαυτό μου να είναι πιο ευτυχισμένος
«Αυτή η ευχή είναι ασυνήθιστα συνηθισμένη. Πολλοί δεν συνειδητοποίησαν παρά μόνο στο τέλος ότι η ευτυχία είναι επιλογή. Είχαν μείνει κολλημένοι σε παλιά μοτίβα και συνήθειες. Αυτό που λέμε “βόλεμα” επικράτησε στα συναισθήματά τους, όπως επίσης και στις ζωές τους. Ο φόβος της αλλαγής τούς έκανε να προσποιούνται στους άλλους και στον εαυτό τους ότι είναι ευχαριστημένοι, ενώ μέσα τους επιθυμούσαν να γελάσουν και να είναι και πάλι χαζοχαρούμενοι».

"Κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της"

Διαβάστε το ολόκληρο....
σας ευχαριστούμε και που το στείλατε,
σας ευχαριστούμε και που θα το διαβάσετε....
------------------------------------

Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς από όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.

Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται από εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια.
Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"

Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.
Ο πατέρας συνέχισε.

"Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..

Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω από ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.
Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"
Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.
Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.
Πλησίασα λοιπόν ένα από τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.
Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.
Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.

Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρεις πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.
Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.
Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.
Το χαμόγελό του ήταν από το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα.

Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.
Με δύο παίκτες έξω, και τρεις έξω από την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.

Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.
Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!

Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.
Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.
Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.

Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.
Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.

Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.
Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω από το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακριά κι από τους άλλους συμπαίκτες του.

Όλοι στις εξέδρες, και από τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..."
Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακριά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα από χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...

Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε...τρέξε.."
Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.
Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.
Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, προς τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.

Ο Shay έτρεξε προς την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του
έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.
Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"

Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "από 'δώ, από 'δώ Shay.."
Καθώς ο Shay πέρασε από την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.

Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και από τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.

Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.

Και τώρα, ..κυρίες, ...κύριοι, ...ο επίλογος..

Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.
Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.

Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα κάνεις ίσως επιλογή, στα άτομα στα οποία θα το στείλεις.
Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων.
Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή:
Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς;
ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιο κρύο;

Ένας σοφός είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της"

Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..
Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το...

Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shay day!"
Κάνε το σωστό, προώθησέ το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός..

...και, χαμογέλα!!! ...μας παρακολουθούν παιδιά.

19 Νοεμβρίου : Παγκόσμια Ημέρα Ενάντια στην ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

Πως μπορεί ένας "άνθρωπος" να χτυπά ένα παιδί ;
Και όταν αυτός ο ...άνθρωπος, είναι δικός ή ακόμα και γονιός
πατέρας... μάνα
Ανατριχιάζω και να το γράψω!
Πως μπορεί, πως μπορούμε
Που να στηριχτεί ένα παιδί, όταν οι ίδιοι οι γονείς του το καταβαραθρώνουν

Δείτε το κείμενο που ακολουθεί
Οι πολιτισμένες κοινωνίες αντιμετωπίζουν την παιδική κακοποίηση συνολικά
Εμείς εδώ... τι κάνουμε;

933 ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ από 135 ΚΡΑΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΕΝΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

19 Νοεμβρίου : Παγκόσμια Ημέρα Ενάντια στην ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ

ΓΙΑ ΤΑ 1984 ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ?

Αγγλία

Ο μικρός P. ένα αγοράκι 17 μηνών βρίσκει φρικτό θάνατο μετά από τα αλλεπάλληλα βάναυσα χτυπήματα που δέχεται από τον σύντροφο της μητέρας του. Καταλήγει στο νοσοκομείο όπου και διαπιστώνεται ότι είναι νεκρό.

Το κράτος απολογείται και μιλά για έλλειψη συντονισμού και σωρεία λαθών από τις αρμόδιες κοινωνικές υπηρεσίες.

Ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας δημόσια θίγει το τραγικό περιστατικό και τολμά να μιλήσει για τρομακτικά λάθη.


Ελλάδα

Δύο μικρά αγοράκια στην Ορεστιάδα εξαφανίζονται. Ενεργοποιείται πανελλαδικά το AMBER ALERT HELLAS.

Μία εβδομάδα μετά τα αγοράκια βρίσκονται νεκρά μόλις λίγα μέτρα από το σημείο εξαφάνισης.

Η έλλειψη συντονισμού των αρμόδιων υπηρεσιών είναι πασιφανής.

Και αυτό είναι μόνο ένα από τα δεκάδες περιστατικά που καθημερινά καταγράφονται.

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» σε συνεργασία με 933 Οργανισμούς από 135 κράτη παγκοσμίως έχουν θεσπίσει την 19η Νοεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στην Παιδική Κακοποίηση. Με αφορμή αυτή την ημέρα κάθε χρόνο προσπαθούμε να αφυπνίσουμε και να κινητοποιήσουμε το κράτος, τους δημόσιους λειτουργούς, τις αρμόδιες υπηρεσίες, τους πολίτες.

Η ζωή των παιδιών που υφίστανται φρικτά βασανιστήρια και είναι θύματα της απραξίας και αδιαφορίας όλων μας πρέπει να απασχολήσουν κάθε Έλληνα πολίτη όσο υψηλά ιστάμενος και εάν είναι.

Έναν χρόνο πριν και πάλι με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στην Παιδική Κακοποίηση απευθύναμε επιστολή προς τον κ. Πρωθυπουργό παρουσιάζοντας το πρόβλημα σε όλη του την έκταση, προτείνοντας λύσεις αλλά και μοιραζόμενοι μαζί του τις αγωνίες μας.

Μέσα από την 13χρονη –πλέον- παρουσία και ενεργό δράση μας, έχουμε γίνει μάρτυρες σειράς ελλείψεων και προβλημάτων, που απαντώνται τόσο στο προνοιακό όσο και δικονομικό μας σύστημα. Προβλήματα, που γίνονται ευρέως γνωστά σπάνια και δυστυχώς η καλή διάθεση και ο επαγγελματισμός μεμονωμένων κρατικών λειτουργών δεν είναι ικανός να τα επιλύσει, όπως η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου που στέκεται αρωγός και σύμμαχος στις προσπάθειές μας αλλά και κατά τόπους Εισαγγελείς και Κοινωνικοί Λειτουργοί.
Όμως θα θέλαμε να τονίσουμε ότι νομοθετικό πλαίσιο υφίσταται, ωστόσο αυτός ο παράγοντας μεμονωμένα αδυνατεί να καλύψει, τις κατά τα άλλα τεράστιες ελλείψεις του συστήματος πρόληψης, αρωγής, καταπολέμησης, προστασίας και αντιμετώπισης του φαινομένου της Παιδικής Κακοποίησης και του Ανήλικου Θύματος.
Έναν χρόνο μετά οι ελλείψεις συνεχίζουν να υφίστανται. Η μόνη διακριτή διαφορά είναι ο αυξανόμενος αριθμός των παιδιών που αποτύχαμε να προστατεύσουμε. Παιδιά που κακοποιήθηκαν, παιδιά που εξαφανίστηκαν, που αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα υγείας και τόσα άλλα.

Έναν χρόνο μετά, η λίστα καταγραφής των ελλείψεων παραμένει ανησυχητικά όμοια:

1. Έλλειψη εισαγγελέων ανηλίκων αποκλειστικής απασχόλησης στις εισαγγελίες της χώρας. Μόνο σε Αθήνα υφίστανται.
2. Έλλειψη εξειδικευμένων υπηρεσιών για την αρωγή και υποστήριξη των παιδιών θυμάτων.
3. Έλλειψη χώρων βραχυπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης φιλοξενίας παιδιών θυμάτων
4. Έλλειψη προγραμμάτων κοινωνικής ιατρικής στα νοσοκομεία, όπου συχνά φιλοξενούνται παιδιά θύματα κακοποίησης
5. Έλλειψη δομών ψυχιατρικής και ψυχολογικής στήριξης των παιδιών θυμάτων. Υφίστανται μόνο σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα αλλά υπολειτουργούν.
6. Έλλειψη ποσοτική εξειδικευμένου προσωπικού στις κατά τόπους νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις
7. Έλλειψη τμημάτων ανηλίκων στις κατά τόπους Αστυνομικές Διευθύνσεις
8. Έλλειψη ενός κοινού Ανεξάρτητου Συντονιστικού Φορέα για την Αντιμετώπιση Περιστατικών κακοποίησης ανηλίκων, καθώς και για την καταγραφή όλων περιστατικών πανελλαδικά. Δυστυχώς στην παρούσα φάση η καταγραφή γίνεται αποσπασματικά από κάθε φορέα μεμονωμένα, με αποτέλεσμα να αδυνατούμε να εκτιμήσουμε πόσα και τι μορφής κρούσματα κακοποίησης ανηλίκων υπάρχουν.

Σε όλες τις υπηρεσίες, απαντώνται κρατικοί λειτουργοί με διάθεση, μεράκι και αυτοθυσία. Άνθρωποι με πλήρη επίγνωση των προβλημάτων και κίνητρό τους το καλύτερο για κάθε παιδί θύμα, όμως δεν διαθέτουν τα απαραίτητα «εργαλεία» για να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά κάθε περιστατικό.

Από 01.01.2007 έως και 30.06.2008 η Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056 του Οργανισμού μας δέχτηκε συνολικά 361.409 κλήσεις, και από αυτές λάβαμε 10.522 αποκλειστικά και μόνο που αφορούσαν σε κακοποίησης.

Από 01.01.2007 έως και 30.06.2008 δεχτήκαμε 965 καταγγελίες σοβαρής κακοποίησης, οι οποίες συνολικά αφορούσαν σε 1984 παιδιά.

Όμως οι παραπάνω αριθμοί αφορούν μόνο στα περιστατικά που έχουν αναφερθεί στην Γραμμή SOS 1056, ενώ ο πραγματικός αριθμός των περιστατικών κακοποίησης εκτιμάται ότι είναι πολύ μεγαλύτερος. Ωστόσο, όπως προαναφέραμε η έλλειψη ενός Ανεξάρτητου Συντονιστικού Φορέα για την καταγραφή όλων περιστατικών πανελλαδικά, δεν μας επιτρέπει να γνωρίζουμε την έκταση του προβλήματος.

Κάθε ένα από αυτά τα 1.984 παιδιά, μας απασχόλησε ουσιαστικά.

Για κάθε ένα, σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς, προσπαθήσαμε να βρούμε ουσιαστικές και άμεσες λύσεις.

Ωστόσο, δεν υπήρξαμε αποτελεσματικοί για όλα και αυτό μας λυπεί βαθιά και μας προβληματίζει.

Για κάθε παιδί που δεν βρέθηκε λύση, νιώθουμε υπεύθυνοι, εμείς σαν σύλλογος των παιδιών έχοντας σαν ιδρυτή ένα παιδί, αλλά και όλοι οι κρατικοί και δημόσιοι φορείς, που ενεπλάκησαν.

Κάθε παιδί που έμεινε αβοήθητο παραμένει εγκλωβισμένο στο νοσηρό, κακοποιητικό περιβάλλον και ζει με τον φόβο αλλά και την αβεβαιότητα για το μέλλον του.

Για όλους εμάς που χειριστήκαμε τα περιστατικά, το κάθε ένα από αυτά τα 1.984 παιδιά, δεν αποτελεί έναν αριθμό ή δείγμα σε μία στατιστική έρευνα, είναι ένας άνθρωπος με οντότητα, πνεύμα, επιθυμίες, δικαιώματα και πάνω από όλα όνειρα.

Η πραγματικότητα των παιδιών που κακοποιούνται για πολλούς παραμένει άγνωστη και ασαφής. Δυστυχώς όμως είναι πολύ συγκεκριμένη.

Είναι γνωστό ότι παιδιά στην χώρα μας καθημερινά αντιμετωπίζουν Βία, Κακοποίηση, Σεξουαλική Κακοποίηση, Εκμετάλλευση, Αμέλεια, Εγκατάλειψη. Είναι επίσης γνωστό ότι συχνά αυτό συμβαίνει από τους ίδιους τους γονείς. Αυτό που δε γνωρίζει κανείς είναι ότι δεκάδες από αυτά τα περιστατικά που φτάνουν από μια καταγγελία στις αρμόδιες Εισαγγελικές αρχές οι οποίες καλούνται να αποφασίσουν για την προστασία του παιδιού παραμένουν «εγκαταλελειμμένα» στα Νοσοκομεία Παίδων . Εκεί παύει η σωματική κακοποίηση και η κοινωνία αναπαύεται με ευχαρίστηση γιατί έκανε το καθήκον της να απομακρύνει ένα παιδί από τον κίνδυνο. Κανείς δεν αναρωτιέται όμως ποια θα είναι η επόμενη μέρα.
Από την στιγμή εκείνη όμως το παιδί μπαίνει στο λεγόμενο κοινωνικό «σύστημα» από όπου αρχίζει ο μεγάλος δρόμος μέσα από διαδικασίες και ελλείψεις κοινωνικές και κρατικές, όπου το κάθε παιδί περνάει από την μια υπηρεσία στην άλλη χωρίς τέλος. Το παρασκήνιο της επόμενης μέρας δεν φαίνεται και δεν προβάλλεται, είναι όμως εκεί που αρχίζει η ψυχική κακοποίηση των παιδιών από την ίδια την κοινωνία και τις σοβαρές ελλείψεις δομών για την αποκατάσταση και το μέλλον αυτών των παιδιών.

Οι εισαγγελείς αποφαίνονται για την προστασία των παιδιών, οι κρατικοί φορείς, οι κοινωνικές υπηρεσίες και η πρόνοια αναλαμβάνουν την ευθύνη να βρεθεί μια λύση για αυτά τα παιδιά. Κάποια από αυτά οδηγούνται στα Νοσοκομεία Παίδων ώστε να βεβαιωθεί η κατάσταση της υγείας τους μέχρι να βρεθεί ο χώρος που θα τα φιλοξενήσει. Ωστόσο λόγω της έλλειψης ουσιαστικής δομής του συστήματος παραμένουν στα νοσοκομεία επ’ αόριστον, βδομάδες, μήνες ακόμη και χρόνια σε κάποιες περιπτώσεις αν δε βρεθεί άμεσα κάποια λύση.

Δεκάδες παιδιά οδηγούνται στα νοσοκομεία σαν το πρώτο βήμα για την καινούργια τους ζωή μακριά από τον φόβο και την φρίκη, όμως παραμένουν εκεί και γίνεται ένα νοσοκομείο το σπίτι τους για όσο καιρό χρειαστεί μέχρι να βρεθεί μια θέση για αυτά. Η έλλειψη κρατικών και κοινωνικών δομών οδηγεί τα παιδιά στο νοσοκομείο από όπου κανείς πια δεν έχει την ευθύνη για την επόμενη μέρα.

Τα παιδιά ζουν μακροπρόθεσμα σε ένα νοσοκομείο όπου δεν έχουν καμία ουσιαστική φροντίδα, δεν λαμβάνουν την απαραίτητη για αυτά στοργή και αγάπη και προπάντων γίνονται θύματα λοιμώξεων και ασθενειών από την επικίνδυνη αυτή παραμονή τους σε χώρους που είναι ακατάλληλοι για την ανάπτυξή τους.

Αυτή την στιγμή τα 9 σπίτια του Χαμόγελου είναι υπερπλήρη. Στο νοσοκομείο βρίσκονται δεκάδες παιδιά περιμένοντας να βρουν μία ζεστή αγκαλιά για να φύγουν από το φρικτό περιβάλλον στο οποίο ζούσαν και ζουν.

Κάθε νέο παιδί μας αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα ψυχικά αλλά και σωματικά, αποτέλεσμα της μακροπρόθεσμης παραμονής του στο νοσοκομείο. Η τεράστια ανάγκη για χώρους και δομές στέγασης και μέριμνας για τα παιδιά γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Τα εννέα σπίτια μας δεν είναι αρκετά.

Από το έτος 2002 μέχρι και σήμερα «Το Χαμόγελο του Παιδιού» δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί, λόγω έλλειψης χώρου, στα αιτήματα για την φιλοξενία 841 παιδιών-θυμάτων.

Σε μία σύγχρονη και ευνομούμενη πολιτεία, η ύπαρξη παιδιών που κακοποιούνται και παραμένουν μόνα και αβοήθητα, πρέπει να μας ανησυχεί και να μας αφορά όλους.

Καθημερινά «Το Χαμόγελο του Παιδιού» με την υποστήριξη αποκλειστικά και μόνο των ιδιωτών καλείται να δώσει λύσεις στα εκατοντάδες προβλήματα.

Έχουμε αναλάβει την ηθική υποχρέωση να συνεχίσουμε το όραμα του μικρού μας ιδρυτή, ωστόσο η έλλειψη υπηρεσιών, πρωτοβουλιών και διάθεσης από το κράτος είναι καθοριστική και καθιστά κάθε προσπάθεια ενδεχόμενα αναποτελεσματική.

Εν όψει των ημερών των Χριστουγέννων όπου η ευαισθησία όλων για τα παιδιά αυξάνεται πρέπει να αφυπνιστούμε, να δούμε πίσω από τα χαμόγελα και την γιορτή. Πρέπει να αντιληφθούμε την σκληρή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν πολλά παιδιά δίπλα μας και να τα εκπροσωπήσουμε και προστατεύσουμε αυτή την φορά αποτελεσματικά.

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» ξεκινά για μία ακόμα χρονιά εκστρατεία αφύπνισης και κινητοποίησης όλων.

Με καταληκτική ημερομηνία την 11η Δεκεμβρίου όπου θα πραγματοποιηθεί συνάντηση στο Ζάππειο Μέγαρο με σκοπό να αναδειχθούν τα προβλήματα και να προταθούν για μία ακόμα φορά λύσεις για τα προβλήματα που μαστίζουν τα παιδιά. Αυτή την φορά όμως θα μιλήσουν κυρίως τα ίδια τα παιδιά και όχι για μία ακόμα φορά ενήλικες με γνώσεις και εξειδίκευση μακριά όμως από το πρόβλημα και την ρεαλιστική του διάσταση.

Έσω ... ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!

Με αυτό τον τίτλο θα προβάλλουμε στο blog μας, μια άλλη προσέγγιση,
μια άλλη ανάγκη.
Θα προβάλλουμε όλα αυτά που μας κάνουν ακόμα να δακρύζουμε,
όλα αυτά που μας θυμίζουν ότι κάπου έχουμε ακόμα
αισθήματα.... ανθρώπινα.

Όλα αυτά, που αν βλέποντάς τα δεν αισθανόμαστε τίποτα,
τότε πρέπει να αναρωτηθούμε:
Μήπως χάσαμε το μοναδικό ξεχωριστικό από τα κτήνη; την ψυχή μας...

Μέσα από αυτή την στήλη, σας καλούμε να μας βοηθήσετε
να κάνουμε όλοι μαζί την προσπάθεια
να θυμηθούμε με κάποιον τρόπο, με όποιο τρόπο,
το..."έσω άνθρωπος"!

1η ΑΝΑΡΤΗΣΗ

ΑΝΔΡΕΑΣ: ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ, ΜΕ ΜΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΑΣ ΕΝΩΣΕ ΟΛΟΥΣ….

9 Νοεμβρίου 1995. Ένα μικρό παιδί γράφει το ημερολόγιό του.

Γραφεί την πρώτη του σελίδα μα δε μιλά για εκείνο, δε γράφει τις αναμνήσεις του, δεν το κρατά κρυφό στο μαξιλάρι του. Γράφει για το όνειρο του και μιλά σε όλους εμάς.

«Όλοι ξέρουμε συζητάμε για κάτι παιδιά στους δρόμους που τους λείπει το χαμόγελο. Τους λείπει το χαμόγελο γιατί δεν έχουν λεφτά , δεν έχουν παιχνίδια , δεν έχουν φαί και μερικά δεν έχουν καν γονείς. Σκεφτήτε λοιπόν και αφήστε τα λόγια ας ενωθούμε όλοι και ας δώσουμε ότι μπορούμε στα φτωχά: αλβανάκια , άσπρα και μαύρα όλα παιδιά είναι και αξίζουν ένα χαμόγελο. Αυτός ο Σύλλογός θα λέγετε: ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ. Ελάτε λοιπόν να βοηθήσουμε αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε!»

Ο δεκάχρονος Ανδρέας Γιαννόπουλος ιδρυτής του Συλλόγου « Το Χαμόγελο του Παιδιού » στις 9 Νοεμβρίου του 1995, οραματίστηκε μία νέα κοινωνία. Μία κοινωνία που θα ενδιαφερθεί, θα αγκαλιάσει και θα προστατέψει τα παιδιά που υποφέρουν.

Ένα παιδί που η ασθένεια του δεν το λύγισε! Ένα παιδί που γνώριζε τα πάντα γύρω από αυτή, που πάλεψε, που αγωνίστηκε, που έκανε υπομονή και που έδινε κουράγιο στην οικογένεια του και στους φίλους του.

Ένα παιδί που λίγο πριν ξεκινήσει το μακρινό του ταξίδι μας παρότρυνε, μας υπενθύμισε, μας έδειξε τον δρόμο για να ενωθούμε όλοι αφήνοντας πίσω τα λόγια και τις θεωρίες!

Ένα παιδί που το δικό του μέλλον έγινε το μέλλον για εκατοντάδες παιδιά που κινδυνεύουν. Έγινε η ελπίδα και η οικογένεια τους.

«Το Χαμόγελο του Παιδιού » γεννήθηκε και υπάρχει μέσα από τη δική του απουσία.

Όλοι εμείς που συνεχίζουμε, που πιστεύουμε και που κάνουμε τα λόγια του πράξη ξέρουμε πως στην άνιση μάχη που έδωσε με τη ζωή είναι ο νικητής! Ο νικητής μέσα από τα μάτια εκατοντάδων παιδιών που ο Συλλόγου του προστατεύει και φροντίζει.

Ανδρέα,

Στις 9 Νοεμβρίου του 1995 , έγραψες το ημερολόγιο σου, έγραψες τη πρώτη σελίδα. Εμείς δεκατρία χρόνια τώρα συνεχίζουμε να γεμίζουμε τις σελίδες του, ακολουθώντας πιστά τα λόγια σου!

Πριν από δεκατρία χρόνια έκανες μία έκφραση, ένα συναίσθημα ξεχωριστό. Όταν ο πόνος δεν σου επέτρεψε να χαμογελάς έβαλες τα χεράκια σου στο πρόσωπό σου και σχημάτισες το πιο όμορφο χαμόγελο. Τα γαλανά σου ματάκια φώτισαν για τελευταία φορά, καθρεφτίζοντας το μεγαλείο και την αγνότητα της ψυχής σου, αγγίζοντας και μιλώντας στις καρδιές όλων μας!

Μας έδειξες με έναν τρόπο μοναδικό πως ο πόνος δεν είναι πιο δυνατός από τη θέληση και την επιθυμία!

Αυτά τα χεράκια , αυτά τα ματάκια σε διαβεβαιώνουμε ότι συνεχίζουν να υπάρχουν ανάμεσα μας και ζωγραφίζουν το χαμόγελο στα παιδικά θλιμμένα προσωπάκια.

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ, ΜΕ ΜΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΑΣ ΕΝΩΣΕ ΟΛΟΥΣ….

ΑΝΔΡΕΑ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ